lc-interview-huistra

Leeuwarder Courant – interview

Over elf dagen viert Pieter Huistra zijn vijftigste verjaardag. Op het feest heeft de achtvoudig international uit Goënga genoeg te vertellen. Daar staan zijn belevenissen als trainer in Indonesië en Japan borg voor.
Het leven moet niet saai zijn, zegt Pieter Huistra, sinds twee weken terug in Rhenen bij vrouw en kinderen. ,,En dat is mijn leven de laatste twee jaar zeker niet geweest.’’
Hij denkt nog dagelijks aan Japan, het land waar hij, als gelauwerde linksbuiten, 22 jaar geleden voor de eerste keer neerstreek. Dit nadat hij met de toenmalige Schotse topclub Glasgow Rangers vijf keer op rij de landstitel had veroverd.

Het prachtige jaar in Japan volgde op een bewogen periode van bijna twaalf maanden in Indonesië. Daar slaagde Pieter Huistra er als technisch-directeur van de nationale bond in om structuur aan te brengen in het opleiden van trainer-coaches en het ontwikkelen van talent.  Dat beviel de bestuurders zo goed, dat de oud-trainer van onder meer FC Groningen en De Graafschap werd gevraagd om het nationale elftal onder zijn hoede te nemen tijdens de kwalificatiereeks voor het WK van 2018.

Schorsing
Huistra zag voldoende perspectief en stond met zijn selectie in de startblokken om de eerste horde (Taiwan) te nemen. Toen echter werd Indonesië door de wereldvoetbalbond FIFA geschorst. Wég WK.
,,De president van het land bemoeide zich met benoemingen binnen de voetbalbond’’, vertelt Huistra. ,,Hij was het er niet mee eens. De FIFA is fel gekant tegen politieke inmenging en schorste de bond.’’

,,De FIFA is fel gekant tegen politieke inmenging.”

,,Echt zonde. Niet alleen vanwege die WK-kwalificatie, maar ook omdat allerlei cursussen en jeugdtoernooien ineens vervielen. We hadden het goed op de rit. Het ging niet altijd makkelijk, maar er waren capabele mensen en er was weer een goede profcompetitie opgezet. De belangstelling was enorm, want Indonesiërs zijn voetbalgek.’’

Plotseling stond alles stil. ,,Ik ben nog drie, vier maanden gebleven, maar er gebeurde niets. Omdat ook mijn inkomsten wegvielen, besloot ik te vertrekken’’, vertelt de bij Drachtster Boys opgeleide Huistra, die tussen november 1988 en september 1991 als speler van FC Twente en Glasgow Rangers acht keer werd opgeroepen voor Oranje. Daarin speelde hij zeven keer samen met Ronald Koeman en zes keer met Marco van Basten.

Huistra heeft ‘nog wel iets te goed’ van de Indonesische bond. Daar wilde hij, toen het telefoontje uit Japan kwam, niet op wachten. ,,Ik vond het een mooie kans, eentje die je niet alle dagen krijgt.’’

Japan
De geboren Goëngaster ging aan de slag bij Iwaki FC, even boven Tokio, in de regio Fukushima. Daar zorgde in 2011 een zeebeving plus tsunami voor een ongeluk in een kerncentrale.

,,Iwaki is de stad waar veel mensen wonen die in die centrale werken’’, aldus Huistra. ,,Een compleet veilige stad, qua straling minder gevaarlijk dan Amsterdam en Tokio.’’ Hij lacht. ,,De enige straling die ik daar ervaren heb, is de enorme golf van positiviteit en passie om iets van de voetbalclub te maken.’’
Huistra pakte de handschoen op bij een amateurclub. ,,Een volledig nieuwe club, die geheel van onderaf moest worden opgebouwd. De ambitie is om binnen tien jaar uit te groeien tot een topclub die mee kan doen om de landstitel.’’
Op zijn eerste werkdag keek Huistra zijn ogen uit. ,,Ik stond op een veld dat een veredelde zandbak was. Er verschenen slechts vijf spelers…’’ Maar per dag ging het beter. ,,De club werkte als een magneet. De hoofdsponsor, een distributiebedrijf, kwam alle afspraken na. Ik had snel een volwaardige selectie en na enkele maanden lagen er twee kunstgrasvelden. Er staat inmiddels een tribune en binnenkort wordt het multifunctionele clubhuis geopend.’’

,,Ik stond op een veld dat een veredelde zandbak was. Er verschenen slechts vijf spelers…’’

Als trainer kon hij zijn ei kwijt. ,,’s Ochtends trainden we drie uur. Ik had jonge jongens, die qua trainingsintensiteit veel aan konden en zeer leergierig waren. ’s Middags werkten ze bij de hoofdsponsor.’’
,,Ik heb de ‘oud-Hollandse school’ ingevoerd. Niet rondspelen om het rondspelen, maar vooruit denken, alles op de aanval gericht. Dat was wennen voor de Japanners: de eerste wedstrijden verloren we met 6-1 en 7-1. Maar iedereen bleef positief en vrij vlot kwamen de resultaten.’’
Huistra (,,Ik dompelde volledig onder in deze klus’’) werkte niet alleen met Japanse spelers. Er was een Braziliaan en in het doel stond een bekende van Cambuur: ‘wereldreiziger’ André Krul. Iwaki FC won in het debuutjaar niet alleen het kampioenschap, maar ook de nationale beker voor amateurclubs. ,,De club moet nog twee klassen door om in de derde profdivisie te komen. De ploeg zoals ik die achterliet, kan momenteel in de top van de Nederlandse tweede divisie meedoen.’’

Nieuw doel
De Japanse beleidsbepalers wilden Huistra graag voor een tweede jaar binden, ,,maar ik ben weer toe aan een klus op het hoogste niveau. Ik heb de ambitie om als hoofdtrainer het voortouw te nemen.’’

,,Ik vind dat we hier zijn vastgeroest in onze filosofie. In andere landen zijn ze verder.”

Hij vindt dat hij door zijn werk in Azië een betere trainer is geworden. ,,Al was het maar omdat het goed is om vanuit het buitenland naar de ontwikkelingen in Nederland te kijken. Ik vind dat we hier zijn vastgeroest in onze filosofie. In andere landen zijn ze verder. Het is voor Nederland nu zaak om te kijken naar de manier van werken in Duitsland.’’
Huistra weet dat de banen niet voor het oprapen liggen; zeker niet in het Nederlandse profvoetbal. ,,Het is inderdaad afwachten. Men herinnert zich mij wellicht als de trainer die werd ontslagen bij Groningen en De Graafschap. Maar voor dat gebeurde, had ik bij beide clubs mijn contract verlengd. Dat wilden die clubs niet voor niets.’’

Nu hij toch in het land is, kan Pieter Huistra vanmiddag voor de zevende keer meedoen aan de traditionele wedstrijd van de Oud-internationals tegen de Koninklijke HFC. ,,Ik ben inmiddels een van de oudsten.’’
In Haarlem speelt hij samen met onder andere Frank en Ronald de Boer, Aron Winter, Rob en Richard Witschge, Michael Mols (ex-Cambuur) en Romano Denneboom (ex-Heerenveen, in 2004 als speler van NEC één interland). Huistra lachend: ,,Eén knie is niet jofel meer, maar voor de rest mag ik niet klagen.’’

Interview: Peter van der Meeren voor Leeuwarder Courant
Verschenen op 7 januari 2017

Link naar het artikel op de site van LC